Hirokazu Kore-eda'nın yönettiği 2013 yapımı 'Like Father, Like Son' (Soshite chichi ni naru), modern Japon toplumunda aile, ebeveynlik ve biyolojik bağların karmaşık doğasını derinlemesine inceleyen bir başyapıttır. Film, başarı odaklı bir mimar olan Ryota'nın, oğlunun doğum sırasında başka bir ailenin çocuğuyla karıştırıldığını öğrenmesiyle başlayan sarsıcı hikayesini anlatır. Bu keşif, Ryota ve eşi Midori'yi, altı yıldır kendi çocukları sanarak büyüttükleri Keita ile biyolojik oğulları Ryusei arasında bir seçim yapmaya zorlar.

Masaharu Fukuyama'nın canlandırdığı Ryota karakteri, kariyer odaklı ve mesafeli bir baba figürü olarak karşımıza çıkarken, bu trajik durum onun ebeveynlik anlayışını temelden sarsar. Yoko Maki'nin oynadığı Midori ise duygusal derinliği ve içsel çatışmalarıyla filmin kalbini oluşturur. Kore-eda'nın incelikli yönetmenliği, karakterlerin sessiz anlarındaki duygusal patlamaları yakalayarak, izleyiciyi aile bağlarının gerçekte ne anlama geldiği üzerine düşünmeye iter.

Film, sadece bir çocuk değişim hikayesi değil, aynı zamanda sosyal sınıflar, doğal yetenekler ve sevginin koşulsuzluğu üzerine derin bir sorgulamadır. Ryota'nın titiz, disiplinli dünyası ile biyolojik oğlunun yetiştiği sıcak, düzensiz aile ortamı arasındaki tezat, filmin temel gerilimini oluşturur. 'Like Father, Like Son' izlenmesi gereken bir film çünkü sadece duygusal bir drama değil, aynı zamanda her ebeveynin kendine 'Gerçek ebeveynlik nedir?' sorusunu sormasını sağlayan evrensel bir hikaye sunar. Görsel olarak zarif, oyunculukları üst düzey ve senaryosu son derece dokunaklı olan bu film, izleyiciyi uzun süre etkisi altında bırakacak türden bir sinema deneyimi vaat ediyor.