Michael Haneke'nin yazıp yönettiği 1997 tarihli Funny Games, izleyiciyi rahatsız edici bir şiddet ve psikolojik gerilim dünyasına davet ediyor. Film, göl kenarındaki yazlık evlerinde huzurlu bir tatil geçirmeyi planlayan bir ailenin, kendilerini 'Peter' ve 'Paul' adlı iki kibar görünümlü, ancak son derece sadist genç adamın rehinesi bulmasıyla başlar. Bu iki karakter, aile üyelerini, hayatta kalmaları için acımasız ve ahlaksız 'oyunlar' oynamaya zorlar.

Haneke'nin yönetmenliği, filmin soğuk ve mesafeli atmosferini ustalıkla inşa eder. Kamera açıları ve uzun plan sekansları, izleyiciyi olan bitene tanık olmaya zorlarken, aynı zamanda şiddetin medyadaki temsiline dair sert bir eleştiri sunar. Susanne Lothar ve Ulrich Mühe'in anne ve baba rollerindeki performansları, çaresizlik ve korkuyu son derece gerçekçi bir şekilde yansıtır. Frank Giering ve Arno Frisch ise kötülüğün sıradan ve rahatsız edici yüzünü mükemmel canlandırır.

Funny Games, geleneksel bir korku filmi değil, izleyiciyi şiddetin doğası, medya tüketimi ve seyirci konforu üzerine düşünmeye iten meta-bir yapımdır. Karakterlerin doğrudan kameraya bakması gibi kırılmalar, rahatsız edici bir katılım hissi yaratır. Bu nedenle film, sadece gerilim arayanlar için değil, sinemanın sınırlarını zorlayan ve derin bir etki bırakan yapımlardan hoşlananlar için de mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıttır. Psikolojik gerilim türünün klasikleri arasında gösterilen bu film, uzun süre akıllardan çıkmayacak sorular sorar.